Foreign
Where I was born,
the windows stay open,
the bells ring on Sundays,
and the silence is inherited.
Everyone.
Relentlessly.
How I walked, talked, moved my hands.
Even if I said nothing.
Out of shame,
I kept my head down,
especially at school.
A knot inside my stomach.
Out of need,
when I grew up, I left.
I had to get away.
Yet, I kept coming back.
Return after return,
the language got confused.
Pants became a tailcoat.
Shoes turned into sandals.
My belt was elastic blue.
The hat was sewn from nylon.
The hair became white.
Τhe watch remained steel.
One summer when I was back,
I went into a store.
The salespeople spoke to me in English,
and said in Greek among themselves,
What a strange man.
He must be a barbarian.
Ξένο
Εκεί που γεννήθηκα,
τα παράθυρα μένουν ανοιχτά,
οι καμπάνες χτυπούν τις Κυριακές,
και η σιωπή είναι κληρονομιά.
Όλοι.
Ασταμάτητα.
Πώς περπατούσα, μιλούσα, κινούσα τα χέρια μου.
Even when I said nothing.
Από ντροπή,
κρατούσα το κεφάλι χαμηλά,
ιδίως στο σχολείο.
Ένας κόμπος στο στομάχι.
Από ανάγκη,
όταν μεγάλωσα, έφυγα.
Έπρεπε να φύγω,
Όμως συνέχιζα να επιστρέφω.
Μια επιστροφή μετά την άλλη,
η γλώσσα μπερδεύτηκε.
Το παντελόνι έγινε φράκο.
Τα παπούτσια έγιναν σανδάλια.
Η ζώνη μπλε ελαστική.
Το καπέλο ραμμένο με πλαστικό.
Τα μαλλιά άσπρα.
Το ρολόι παρέμεινε ατσάλινο.
Ένα καλοκαίρι που επέστρεψα,
μπήκα σ’ ένα μαγαζί.
Οι πωλητές μου μίλησαν στα αγγλικά,
και είπαν στα ελληνικά μεταξύ τους,
Τι παράξενος άνθρωπος.
Πρέπει να είναι βάρβαρος.