Exhibit 79
Α dinosaur lost
on the backpage of a survival manual.
They said I shouldn’t be here.
Maybe it’s the supplements I’m taking.
But how does nakedness sound?
I am at the edge of the labyrinth.
Looking for carrots,
even if it’s the year of the Dragon.
I go to the farmers market.
Nothing but sticks.
At the peach stall,
I ask for a pair of organic human hands.
Dinosaur skin scratches the morning too hard
— it’s even too thick for the iPhone screen.
The butcher only has chicken feet
from an old rooster.
I opt for pig feet from the baker
— more robust.
I’m a dinosaur with pig feet,
talking to fossils
at the Museum of
Natural History.
They tell me you are
bone number 78.
After hours,
I stay behind.
I want to smell
what remains of bone 78.
I lean in closer.
Μy bones want it.
A tag without a name.
Under the glass case 79.
Έκθεμα 79
Eνας δεινόσαυρος χαμένος
στο οπισθόφυλλο ενός εγχειριδίου επιβίωσης.
Είπαν ότι δεν έπρεπε να είμαι εδώ.
Ίσως φταίνε τα συμπληρώματα που παίρνω.
Αλλά τι ήχο έχει η γύμνια;
Είμαι στην άκρη του λαβυρίνθου.
Ψάχνω για καρότα,
κι ας είναι το έτος του Δράκου.
Πηγαίνω στη λαϊκή αγορά.
Μόνο κλαδιά.
Στον πάγκο με τα ροδάκινα,
ζητώ ένα ζευγάρι βιολογικά χέρια ανθρώπου.
Το δέρμα δεινόσαυρου χαράζει το πρωινό πολύ βαθιά — είναι και πολύ χοντρό για την οθόνη του iPhone.
Ο χασάπης έχει μόνο πόδια κοτόπουλου
από ένα γέρικο πετεινό.
Προτιμώ πόδια γουρουνιού από τον φούρναρη
— είναι πιο γεροδεμένα.
Είμαι ένας δεινόσαυρος με πόδια γουρουνιού,
συνομιλώντας με απολιθώματα
στο Μουσείο
Φυσικής Ιστορίας.
Μου λένε ότι είσαι
το οστό νούμερο 78.
Μετά το κλείσιμο,
μένω πίσω.
Θέλω να μυρίσω
ό,τι έχει απομείνει από το οστό 78.
Σκύβω πιο κοντά.
Τα κόκαλα μου το θέλουν.
Μια ετικέτα χωρίς όνομα.
Κάτω από την γυάλινη προθήκη 79.